Vay be..Ne kitaptı ama.Bu kitap şuana kadar en çok beğendiğim ve eğlendiğim kitap oldu.Bu kitapta Roarke ve Summerset'in geçmişine dönüyor bazı kesitler okuyoruz. Bir katil, kendisini kutsanmış, intikam meleği gibi gören bir sosyopat. Ve kendine seyirci,rakip olarak seçtiği Eve. Yani kızımız yine iş başında.. Katilimiz oldukça zekiydi, ama Allah'ım ya o nasıl bir düşünce sitemi ve mide. Yaptıklarını okumak bile beni iğrendirdi. Kitap oldukça akıcı ve merak uyandırıcı bir şekilde ilerledi ve herzamanki gibi sonunda Eve yaralı ve Roarke son anda yetişerek onu kurtardı. Ben bile alıştım buna..uzun lafın kısası yine harika bir maceraydı :) Bu kitapta çok sevdiğim yerler oldu hemen alıntılarıda ekleyeyim :D [ 1)"Eve silahını çekti ve Peabody'ye sola doğru gitmesini işaret etti. Roarke'a "Sen benimle kal," dedikten sonra merdivenlere yöneldi. "Bu konuyu daha sonra konuşacağız." "Elbette konuşuruz," dedi Roarke ve cebindeki yasadışı dokuz milimetrelik otomatikten bahsetmeden onun arkasından yürüdü. Neden sevdiği kadını bu küçük detaylarla strese sokacaktı ki? 2)""Burada kaç o d a var?" " Bilmiyorum. Bazen bana geceleri çiftleşip minik odalar yavruluyorlar, sonra o minik odalar da büyüyüp onlar da yavruluyor gibi geliyor. 3)"Bir yere mi gidiyorsun?" Roarke yerinden kalkıp yanına geldi. Eve'in yanından ayrılmadan çalışabilmek için odanın oturma bölümüne yerleşmiş, bir gözünü uyuyan karısının üzerinden ayırmadan ekrandan akan hisse fiyatlarını inceliyordu. Eve tekrar uzanmadı. Bu bir onur meselesiydi. "Belki. Sen beni hastaneye götürdün." "Evet, âdetimdir. Ne zaman karım havaya uçsa, hemen hastaneye götürürüm." 4)Eve, Peabody'yle görüşmek için sert adımlarla uzaklaşırken Brian sırıtarak Roarke'un sırtına vurdu, "işte kadın diye ben buna derim, ha?" "Gül yaprağı gibi narindir benim sevgilim. Hassastır, yumuşak başlıdır." Roarke uzaktan Eve'in yüksek sesle ana avrat sövdüğünü duyarak kendisi de sırıttı. "Sesi de bülbül gibidir." "Sen de ona sırılsıklam aşıksın." "Perişanım."

Baskı: Kindar Ölüm (Eve Dallas, #6)