Bir Unutuş Olsun

geçmişim I. kilise çanları uyandırdı uykumdan çocukluğumu göğü delen bir bulut kesilirdi o zaman tanrı bir baba, esirgeyen ama uzak imgesi eskitilmiş ve unutulmuş her şey düşlerimdi hüzün ağlarıydı bir örülü tavan arasında eşyalar küflü bir yalnızlık kokardı çocuk gözlerim kaybederken yolunu her yol çıkmaz sokak paniği çözülüp kördüğüm olma tutkusuydu muhacirdik ya, öyle derdi babaannem hep konuktuk, yüksek tavanlı rum evlerinde korkardım: yalnızlıktı kilise çanları ve ezan sesleri karışırdı çocukluğumun arnavut kaldırımlı sokakları (Kitabın Girişinden)