Ateşin Düştüğü Yerde

Bir sabah kalktığımda başucumda duran pamuklu şeker kutusunun içindeki kelebeğimin ölümüne tanık oldum. Onu boş bir kibrit kutusuna koyup bahçe duvarının dibindeki ortancaların altına gömdükten sonra saatlerce ağladım ardından. Sonra yine çoğalan sevgimi paylaşmaya devam ettim herkesle. İnsanlar, benim için bir kelebekti sanki. Onların gerçek yüzlerini göremedim, gerçek kimliklerini bulup çıkarmaya çalışmadım.Bir kadın, bir anne, bir dost: Alev Kutluözen. Yazarın dostluk ve barış limanından başlayan yolculuğu, lise, ortaokul ve ilkokul yıllarına, öğretmenlerine, arkadaşlarına ve ailesine uğrayarak herkesin mutlaka kendinden bir parça bulabileceği bir sohbete dönüşüyor; zaman zaman sevinç, mutluluk ve heyecan dolu, zaman zaman sitem, öfke ve hınç dolu bir sohbet.Alev Kutluözen, okurunu Ateşin Düştüğü Yerde kendisiyle yüzleşmeye davet ediyor.