Eşikte

ince hayvanları kırık camların pas lekesi deniz menekşelerinde batıyor yüreğime hayatın yalanları rüzgâr dindi gecenin gözlerinde yeraltına doğru koşuyor atlar çocuk gülüşleri yelelerinde kara bir yıldıza ışıksız fenerlerin çiçek kanıyla yazdığı bir timsah masalı bu İstanbulun ortasında bilmem kaç on bin daha bilmem kaç yüz bin daha bekliyor çöpten binalarında Enkeladosun gazabını Ah, kendimi hangi çağda büyütsem!