Isfahan'a Doğru

Kim benimle birlikte artık bir harabeye dönmüş olan bu esrarengiz şehri, bu kadar zaman geçmesine rağmen bozulmamış olan mineli mavi kubbeleri, mavi minareleri, beyaz haşhaş tarlaları ve kırmızı gül bahçeleriyle görmek, benimle birlikte Mayıs ayının güzel gökyüzü altında Isfahanda bulunmak isterse yakıcı güneşin altında ve soğuk rüzgarların önünde dünyanın en yüksek ve en geniş ovaları olan ve vaktiyle beşeriyetin beşiği iken bu gün çöle dönmüş Asyanın bu yaylalarında uzun uzadıya, zahmetli ve bir o kadar da güzel bir yolculuğa hazır olsun... ... Bu yolculuğun hatıralarından en unutulmazı ise bir şehre ait... Yüksekte, beyaz haşhaş çiçekleriyle kaplı bir vahanın ortasında bulunan harap bir şehir. Mavi çinileri üç yüz senelik çınarların altında toz gibi dökülüyor. Mineli ve birbirinden güzel çinilerle bezenmiş sarayları, sayısız berrak akarsuların dinlendirici şırıltısı ve müezzinlerle kuşların hiç bitmeyen ezgileri eşliğinde bakımsızlıktan yıkılıp gidiyor. Yüksek tepelerin berrak havası içinde yıkanan güneş ve ölüm şehri... Isfahan...