Kadınlar Gülmemeli

Seslerimizi tanıyamamıştık. Belki birbirimizi de. Korkunç bir çığlığı yaşadıktan ve duvarların sarısı yerlere aktıktan sonraya kadar. Beysinin o zaman neden Ölmek istiyorum Remzi, dediğini şimdi daha iyi anlıyorum. Onu tanıdıktan sonra yaşama sevinci kadar ölümü de bir sevinç olarak duyumsadım. Yaşama sevinci ve ölüm; hep yüreğimin orta yerinde ve birbirlerinden hiç kopmadan durdular.Remzi Karabulut, ilk öykü kitabı Kadınlar Gülmemelide yepyeni insan tipleriyle tanıştırıyor okuru. Kekeme Esodan gizemli, uzak Beysiye, amcasına tadına doyulmaz mektuplar yazan Ramazan Karadan intihar etmeden önce ayran içen, simit yiyen ayrancıya, canlı, unutulmaz tipler. Yaşamını Tarsusta sürdüren, yazılarını ancak kalabalık mekânlarda yazabilen Karabulut, daha ilk kitabında usta-lığa ulaşmış kalemiyle giriyor edebiyatımıza.