Mahalle Mektebi Hatıraları Âmin Alayı Mektep İlâhileri

Yeni mektebe başladığım gün güzel bir sonbahar günüydü. Beş yaşındaydım. Evde, bu işin olacağını bana duyurmamışlardı. Maamâfih birkaç günden beri mektebe başlayan çocukların göğüselerine çapraz geçirdikleri sırmalı kâr-ı kadim bir kitap kılıfı göstermiştiler. Bir sabah İşhâkıyye Mahallesinde karaağaçların altındaki konağımızın önünde elele vermiş kız ve erkek mektep çocukları, sarıklı hocaları önde, ilâhiler söyleyerek göründüler. Her ilâhinin sonunda cumhurlu bi âmin gulgulesi işitiliyor ve ilâhiler tekrar başlıyordu. Selâmlıkta, minderlere, sıra ile komşulardan, eşraftan, hacı ve hocalardan birçok misafir dizilmişti. Şerbetler ve kahveler dağıtılıyordu. Bu kalabalık bana hem ürküntü hem de üzüntü veriyordu. Kolumdan tuttular; köşede oturan Hoca Gani Efendi, benimçün alınan yaldızlı, eski usul Elifbâ kitabını açtı. Şehadet parmağımla Elifbâdan ilk harfleri tekrâr ettirdi. Sonra şekere bulanmış bir parça mürekkep yalattı. Duâ edildi. Babam, eti senin, kemiği benim! mukaddimesiyle beni hocaya emanet ettiğini söyledi.