Eşeğine Ters Binen Bilge

Eşeğine Ters Binen Bilge Türk mizahının atası Nasreddin Hoca; her yaştan, her milletten insanın adı üstünde "Hoca"sı ve gönüllü eğitimcisidir. Hikmetli bir gönül ehli, bir bilgi ve nükte dehasıdır. Eşeğiyle, kürküyle, kavuğuyla, cübbesiyle medeniyetimizin "gül(dür)en yüzü"dür. Güldürürken düşündüren halk bilgesidir. Her bir nüktesi bir hikmet numunesi olan Nasreddin Hoca, güldürürken düşündürmek gayesinde olmuş, asla gülünç olmamıştır. Çünkü o "Hoca"dır, öğreticidir. Amacı, güldürü içinde eğitmek ve öğretmektir. Mevlânânın tasavvuf eğitiminde musiki ne ise, Nasreddin Hocanın irşadında mizah odur. Mevlânâ ve Yunus Emre "gönlün", Nasreddin Hoca da "aklın" sembolü olarak Türk halk felsefesinin temelini, "akıl-gönül" birliğini oluşturmuşlardır. Hocayı hatırlamadığımız hiçbir günümüz yok gibidir. Onun fıkraları dilimizin tuzu biberi olmuştur. Sözlerimize Onun fıkralarıyla tatlı bir anlam katarız. Konuşmalarımıza "Hocanın dediği gibi…" diye başlayarak Onu kendimize ve anlattıklarımıza destekçi yaparız. "Hoca" kelimesi söylendiği zaman, aklımıza ilk gelen isim, yine Odur. "Mezarımı ziyaret edenler, bizi gönüllerinden geçirerek gülsünler. Doğrusu, yalancı dünyada somurtanlara acırım." Nasreddin Hoca