Dereiçi Sokağı

Frankfurttaki penceremden baktığımda, konforlu binaların önüne özenle dizilmiş arabalardan başka bir şey görmüyordum. Hiç insan ayağı değmemişçesine sessizlik ve kimsesizliği inatla sürdüren bu sokak, bana çocukluğumun, şimdi, bir masalmış ve ne sıcakmış, dediğim renk, ses, kavga ve sevda dolu sokağını özetliyordu... Orada yamuk yumuk evlerin pencelerinden duyulan gramofon sesleri ve küfürlü kahkahalar, sokak satıcılarının, oynatıcılarının seslerine karışıyordu. Ben nereye gittiysem o sokak bütün insanlarıyla peşimden geldi sanki.İşte bu anıları bozmamak için otuz yıl öncesinin o sokağına hiç gitmedim. Orayı İstanbulda da bulamamaktan korktum.Gönül Özgül