Mutluluk

İnsan tahlilleri çok başarılıydı. Ama hikaye sanırım bu anlamda pek çok roman okuduğumdan çok sarsmadı beni. Aralarda değindiği Türkiye gerçekleriyse her daim üstünde düşünmeye değer.

keyif alarak okurken toplum değer yargılarının bölgeler arası keskin geçişlerini ve kadın olmanın yaşadığımız toplumdaki zorluklarını düşündüren güzel bir kitap

Öncelikle Livaneli'nin yalın, sade, anlaşılması kolay, akıcı dilini seviyorum. Kendisini sıkmadan okutturuyor. Bir önceki okuduğum Serenad kitabı gayet güzeldi zaten. Bu kitabında değişik kişilerden yaşamlardan kesitlerle ülkemizin içinde bulunduğu sorunları ve sebeplerini bize aktarmak istemiş. Benim kişisel olarak ta farkında olduğum sorunlardı bunlar. Başarılı bir şekilde anlatmış bunları okuyucuya. Kendi aklında bulunan tespitlerin de yerinde ve doğru olduğunu düşünüyorum. Tabi ülke sorunlarından bahsetmiş genel anlamda da mutlu olmanın nasıl mümkün olabileceğinden de bahsetmiş. Kitabı bitirdiğimde "neyi düşlüyorsan, nerede kendini rahat ve mutlu hissediyorsan işte gerçek mutluluk o dur" mesajını aldım ben. Tek beğenmediğim yönü bazı bölümlerin ve hikayelerin gereğinden fazla uzun olması geldi bana. Bu nedenle 10 üzerinden 8 verdim. Ortalamanın üstünde bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Türkiye'nin siyasi durumunu, eşitsizlikleri, kadının toplumdaki yerini acıda olsa ortaya koyan başarılı bir roman.

Kitap; dil bakımından yoğun ve akıcıydı. Kitabi elimden bırakamadım. Kitabin en sinir bozucu karakteri meryemdi. Olaylar karşısındaki sukuneti ve kabullenişi beni sinir etti!! Ne aci tesaduf ki kitabı okuduğum dönem Kadın cinayetlerinin ve kadın düşmanlığının tavan yaptığı Oğlancılığın ve sübyancılığın hortladığı bir dönem... Biz bu dönemin yasandigi ve giderek çekilmez bir hale getirilen bir ülkede yaşıyoruz...

Aşırı detaya girilmesi dışında çok iyi bir romandı. Konu biraz klasikti ama iyi işlenmişti.

İnsanlar memeli hayvan türüne giriyor ama kendilerini başka bir sey yapmaya çalısıyorlar.Oysa hiçbir hayvan biyolojik kurallarının dısında yasayamaz.Eşek eşek gibi yaşamalı,kaplan kaplan gibi,yılan yılan gibi,insan da insan gibi.Ama insanoğlu kendisinde başka güçler vehmediyor.Değişmeye,başka bir sey olmaya,doğasını zorlamaya çalısıyor.İste mutsuzlugun ve savasların kaynagı bu.Kısacası azizim,insan insan olarak yaşamalı,eşek eşek olarak.

tam anlamıyla mükemmel ve sürükleyici bir kitap..Zülfü nin diğer kitapları gibi bu kitabınıda çok beyenerek okudum gerçek olayı anlatan ve okudukca daha cok heycanlanan kitap bittikten sonra niye bitti diyeceğiniz bir kitap. Tavsiye ederim...

Livaneli'nin okuduğum 4. kitabı..Ve şunu farkettim Livaneli kitaplarında genellikle teması farklı dinler, farklı kültürler ve farklı yaşamlardan insanları bir araya getirerek bu kitaptada İrfan'nın annesinin dediği gibi "insanlar bir araya geldiklerinde birbirinin zehrini alırlar" şeklinde. Töreye kurban hayatları anlatma ile başlayan kitap birbirini hiç tanımayan 3 ayrı kişinin kesişen hayatlarında doğu ile batı arasındaki farkları ortaya çıkaran ve insanların her gördükleri hayat tarzlarından etkilenmelerini konu alıyor.Kitabın filmide çekildi filmi izlemedim ancak kitabın bir bütün olarak iyi, sonunun ise pek tatmin edici olduğunu söyleyemem. Kitaptan altını çizdiklerim: - Bırak hayat bir nehir gibi aksın; olumlu düşünki her şey olumlu olsun; dünyadaki kötülüklerin kaynağı olumsuz düşünmektir. - Belki de en iyisi o vahşi yalnızlığı seçmek ya da kendini öldürmekti Pavese gibi. - Uyuyan Endymion gibi kendi kaderini belirleme cezasına çarptırılmış olma duygusu, bu dünyaya en ufak bir çentik bile çizemeden geçip gitme korkusunun yarattığı bir şeydi. - Herkes yabancılaşmıştı, yabancılaşıyordu. Toplum kuralları ve çevremizde tahkim ettiğimiz maddi dünya, bizi bu yabancılaşmadan koruyan gardiyanlardı adeta. Yolumuzu şaşırdıkça, alışkanlık denen ılık kaplıca sularının içine gömülüp rahatlıyorduk. Sonunda bize yol gösteren şey; evde her zaman oturduğumuz koltuğun aşina yumuşaklığı, gözü kapalı çevirebildiğimiz banyo musluğu ve başımızın yastıkta bıraktığı iz oluyordu. Kendi egemenlik alanını belirlemek için ağaçların altına sidik fışkırtıp sonra kendini bu sidiğin sınırları içinde güvenli hisseden köpeklere benziyordu insanlar da; aşina kokular ve aşina eşya arasındaki bir mutluluk formülü. Dostoyevski Avrupa'dan Rusya'ya dönüşünü, "Eski pantuflalarıma ayaklarımı sokar gibi" betimlemesiyle açıklamıştı. Eski pantuflalara ayakları sokmak... Güzel sözdü doğrusu ve insanlar böyle yaşıyorlardı. Eğer bu tanıdık dünya olmasa, kendilerini bir mahzende büyütülüp sonra birdenbire kent meydanına atılan Kaspar Hauser gibi hissedecekleri kesindi.

çok beğendim

Livaneli'yle Kardeşimin Hikayesi kitabıyla tanışmıştım ve hemen arkasından bunu da okudum, her soruna değinmesini çok sevdim kesinlikle sevdiğim bir kitap oldu.

ülkemizin en buyuk sorunlarından biri olan töre cinayetlerini anlatısı e bundan sonra gelen mluluktan çok etkilenmiştim ma keske seranad ve kardesimin hikayesinden öncoaymısım ter istemez kıtap kıyaslmasına gidiyorum e bu kıtabı digerlerine göre biraz yavan bulum

Ülkemizde yaşanan utanç verici ve sıklıkla yaşanan bir olayın sade bir dille anlatımı İlk önce filmi izleyip çok etkilenerek almıştım, fakat film senaryosu ile kitap arasında çok fark var Filmdeki sonun daha etkileyici olduğunu, kitaptaki sonun biraz yavan kaldığını düşünüyorum

Serenad ve Kardeşimin Hikayasi'nden önce okumuş olmayı isterdim. Çünkü o zaman kitap hakkında net yorumlarım olabilirdi fakat bu demek değildir ki hayatın her yönünü her fırsatta konu alan Livaneli bu kitabında da ustaca okuyuculara anlatmamış olsun.Livaneli farklı bir haz doğrusu.

İrfan Kurudal,Meryem,Cemal unutmayacağımız karakterler oldu.

Ana tema olarak töre cinayetini ele alan bir kitap gibi görünse de bence her türlü soruna inceden değinmiş, güzelce işlenmiş bir kitaptı... Yine bir Zülfü Livaneli harikasıydı... Kitapta insanlara din istismarında bulunan şeyh(!)lerden aile planlamasına, aile içi şiddetten göç ve gecekondulaşmaya, Alevilikten ölüm oruçlarına kadar çok geniş bir yelpazede ele alınmıştı olaylar. Çok güzel yedirilmişti bu meseleler kitaba. Olayların doğal akışı içerisinde çok güzel verilmişti mesajlar çocukların televizyonla ilişkisine kadar... "Hadi bir sosyal mesaj vereyim." şeklinde zorlama değildi. Yine bambaşka kültürlerden, bambaşka yaşamlardan, bir arada düşünemeyeceğimiz insanlar bir araya geldi ve birbirlerinin "zehrini" aldılar. Zülfü Livaneli kitaplarının ana teması bu kitapta İrfan'ın annesinin dediği gibi :"İnsan insanın zehrini alır." sözüdür... Belki yazar sonunda herkesin kendi özgürlüğünü ele alması gibi bir mesaj vermek istese de sonunu sevemedim... Filmdeki sonu tercih ederim. Yine de kesinlikle okunması gerekenlerden, okunası... http://benherneysemo.blogspot.com/2012/10/mutluluk-zulfu-livaneli.html

Filmini izledim ve kitabını hemen aldım anak okunacaklar listem biraz uzun olunca daha sıra gelmedi

Kardeşimin Hikayesi ve Serenad 'a göre hiç etkileyici değil. Tamam biraz dram ve güldürü ögeleri var ama konusu pek sarmadı. Türkiye içindeki çok ulusluluk problemlerine fazlaca değinilmiş.

Bugüne kadar okumadığım için kendime kızmama neden olan kitap.. Üç farklı, ölümün kıyısından dönen hayat... Türkiyenin son dönemiyle ilgili mükemmel sosyal tespitlerde bulunuyor Sayın Livaneli.

zülfü livaneli den uzaklamaşmama sebep oldu basit buldum .

bir solukta okunan bir kitap...Yazar kendi ideolojisini fazlasıyla yansıtmış...

İlk okuduğumda etkilendiğim kitaplardan bir tanesiydi. Daha sonradan televizyonda da yayınlandı film olarak ama kitabi bir başka.

Türkiye gerçeklerini töreyi cahilliği ve adında olduğu üzere mutluluğu etkili bir şekilde anlatan livaneli eseri,diline hayran kaldım

zülfü livanelinin anlatışını hep sevmişimdir, bu kitabınıda sevdim gayet açık ve netti, güzeldir

Kitabı okurken filmini izlediğimi hatırladım. Tam da şu cümlede; "Ben hiç günah yapmadım!"