Anayurt Oteli

hassas bünyeler için fazla karamsar..

Anayurt oteli- Öncelikle: Aylak adam'ın verdiği keyfi bu kitapta bulamadım. İçine kapanık ,takıntılı, silik bir karakteri olan zebercetin hazin hikayesi. İlk sayfalar biraz karışıktı, dolayısıyla hikayenin içine girmekte zorlandım. Benim için hayal kırıklığı oldu. Okumak isteyenlere tavsiyem; Beklentiyi yüksek tutmayın.

Bu kitabı değerlendirirken bence birkaç ayrı pencereden bakmak lâzım. Yazarın hikayeyi kurgulama ve örüntüleme şekli gerçekten ince ve kıvrak bir zekayı gösteriyor. Kronolojik bir tekdüzelik görüntüsü içinde örgülenen olaylar, giderek ilginç noktalara evriliyor. Akıcı ve okurken keyif veren bir kitap değil. Bazen birinci viteste seyreden olaylar bakmışsınız geri viteste, bazen de aniden beşinci viteste. Dumura uğruyor insan. Bazen okuyucu olayın neresinde olduğunu unutuveriyor. Karakterler ise itici ve iğrenç. Efendi ve saygılı görünen bir Zebercet'in ne kadar saplantılı olabildiğini, insanların ne kadar büyük sapkınlıklar (enses istismarlar, oğlancılık vb.) içine düşebileceğini; sarsılarak, tiksinerek görüyor okuyucu. Edebiyat sanatı açısından bir değer ifade ediyor olabilir ama gençlerin ve öğrencilerin gönül rahatlığı içinde okuyabileceği klasik anlamda bir klasik eser kesinlikle değil. 18+ ikazı ile birlikte kullanımı uygundur.

Dönemine göre oldukça cesur bir dille yazılmış yoğun bir psikolojik roman. Aslında zor bir roman. Gerek antikahraman diyebileceğimiz Zebercet karakterinin bilinç akışı tekniği ile müşerref olduğumuz kafasının içiyle, gerek otelin tabelasıyla sıkça vurgulanan mezar metaforuyla, gerekse boğulma temelli ölüm tasvirleriyle bir hayli boğucu. Fakat aynı zamanda çekici bir roman. Yazım dilindeki süslemeden uzak yalın sertlik insanı etkiliyor. Kuvvetli yalnızlık betimlemesi, o içe kapanıklıktan öte dünyaya kapanıklık ve yabancılaşma duygusu çok başarılı yansıtılmış.

Tekdüze hayatın getirdiği psikolojik bunalım ve ardından işlenen bir cinayet..Ve yine yaka bırakmayan vicdan,psikolojik bunalım ve nokta. Kesinlikle okunmalı.

İnsanın ruhunu daraltan kitaplardan, nasıl bir mahluk olduğumuzla yüzleştiriyor.

kitabın başlarında betimlemeler hakimken sonlarına doğru zebercetin iç dünyasına giriyoruz. Bu kitapta Zebercet aslında biraz Albert Camusun Yabacısı biraz da Tutunamayanlardaki Selimdir. Kitap tutunamayanlara göre daha az Face'de paylaşacak alıntı içeriyor olabilir.

Aylak Adam iyiydi ama buna dayanamadım bir türlü hem okuması zor hem de bir konu yok kısa bir kitap olmasına rağmen yarısına zor dayandım. İlle de merak edenler filmini izlesin.

ne sağ ne ölü

Kurgudan tamamen koptum okurken keyif almadım.

Çok ağır ilerleyen, psikolojik bir kitap. Bence yazar da yazarken sıkılmış gibi. Konudan kouya atlaması konsantre olmamı zorlaştırdı ayrıca.

aylak adam'ı okuyup, anayurt otelini okumamak olmazdı... daha ilk sayfalarda zebercet efendiden etkilenmiştim.. ama sonradan kitaptan iğrendim.. posmodern edebiyat seven birisi olarak hayal kırıklığına uğradım... belki yusuf atılgan'a ara vermeliydim, belki zamansız başladım kitaba. belki beynim doldu.. belki romanlarda 'cinsellik'ten hoşlanmadığım için iğrendim kitaptan.. aylak adam muhteşemdi.. ona toz kondurmam ve kondurtmam! ama anayurt oteli tam bir fiyasko!! zaman kaybı klasiklerden diyorum başka bir şey demiyorum...

Psikolojik sorunları olan Zebercet'in öyküsünü çok zorlanarak okudum. Zebercet, öncesinde okuduğum Ayfer Tunç'un Dünya Ağrısı'ndaki Mürşit'le kısmen benzerlikleri olan, Anadolu'da Anayurt Oteli'ni işleten bir karakter. Otele gelip bir gece konaklayan kadın bütün yaşamını değiştirir Zebercet'in ve içindeki tüm karanlıklar çıkıverir ortaya. Anlatılmak istenen çok güzel anlatışmış olsa da, hikayeye bir türlü odaklanamadığım için zor bitirdiğim bir kitap oldu.

Yazar girişte yoğun bir dil kullanmış 'Nerden başladım ki bu kitaba?' derken bir anda kitabın akıcılığına kapıldım. Ama ilerleyen sayfalardaki yoğun melankoli havası bunalttı beni. Oh be sonunda bitti dedirtti artık :)

Yusuf Atılgan’ın Aylak Adamı okurken içimin karardığını hissetmiştim Anayurt Oteli’yle iyice pekişti :) Milli Eğitim Bakanlığı’nın onayladığı 100 temel eser arasında yer almış (gerçi sanırım sonradan içerdiği müstehcen kelimelerle çocukların ruhsal ve zihinsel gelişimi açısından olumsuz etkileneceğini öne sürülerek geri kaldırılmıştır. Genelde bu tarz eserlerde hep aynı şey oluyor önce mutlaka okutulması gereken en önemli eser denip sonrada müstehcen denip geri kaldırılıyor! MEB’in aklı biraz geç çalışıyor:) Türk Edebiyatının kült eserlerinden birisi ve hikâyeyi çok iyi yansıtan karakterin hakkını veren bir oyuncu kadrosuyla ödül alan filmi varmış. Aylak Adamla Anayurt Oteli insanda aynı pesimist etkiyi bırakıyor dedik ya hani yalnızlık, karanlık, ölüm, cinselliğe olan açlık, yabancılaşma.. İçe kapanık ve obsesifliğin hat safhada olduğu karakterin isminden tutunda (kitap yeterince karanlık değilmiş gibi Zebercet ismide bir o kadar karanlık :) otelin betimlemesi ( tabelası ters dönmüş ok işareti yeri gösteren yeşil tahta kapısı mezarlık gibi yaşayan ölülerin kaldığı yer havası yaratıyor) ve hikâyenin tamamı psikolojik temellendirmede neden-sonuca dayandırılmış en güzel hikâyelerden birisi. Zaten doktor olsam Zebercet gibi bir karaktere iyileşmesi için ilaç olarak intiharı yazardım Atılgan doğru yapmış :)Zira bir insanın en büyük cezası böylesi bir yalnızlıktır galiba. Salman Rüşdi “Roman yazarken ilk görev karakterleri okura sevdirmektir. Eğer okur, karakterle bir bağ kuramazsa, başına ne geldiğiyle ilgilenmez.”demiştir. Atılgan Zebercet’i bize sevdirmeye çalışmış mı çalışmamış mı tam çözemedim negatif yönleri ağırlıkta olan katil, tecavüzcü kahramanından sürekli “ne sağ ne ölü” diye bahsediyor. Babasını rol model olarak benimsemiş ve babasının tek dileğini yerine getirememiş, umutlarının sonuna ulaşmış ne sağ ne ölü bir adamdan intihardan başka ne beklenirdi lakin üzülüyorsunuz Zebercet’e.. Ya da üzülmüyorsunuz..Hatta kimi zaman “hepimiz birer Zebercetiz “ diye düşünmedim değil.. Bittiğinde bende etki bırakan her kitaptan sonra “keşke yazarıyla tanışma imkânım olsa” diye iç geçiririm ama yaşasaydı da tanışmayacağım tek yazar Yusuf Atılgan olurdu :) Kendisi 1959 da Aylak Adamı yazmış 1974’ te Anayurt Otelini. Aradaki o 14 yılın için soranlara “öyle şeyler yazıyorum ki okuyunca allak bullak olacaksınız” demiş. Oldum! Bir insan 2 kitapta insan ruhunu bu kadar allak bullak eder mi? Eder! Yok Bay C yok Zebercet..O yıllarda yaşamış bir insan ve de bir Türk nasıl bir kafa nasıl bir hayal gücü dedirtiyor insana…3. Kitabını okumadım zaten yazarken de tamamlayamadan kalp krizinden ölmüş Atılgan için nedense hiç şaşırmadım :) Kitaptan Altını Çizdiklerim: - Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde;sözle, yazıyla, resimle ya da susarak. - Yorumlar, nedenler önemsizdi; kesin değildi. Önemli olan insanın edimleriydi. Değişmez tek bir kesinlik vardı insan için: “ölüm." - Yeryüzünde canlı kalmanın bir bakıma suç işlemeden olamayacağını bilmeyen, kendini suçsuz sanan insanlardan çekiniyor, utanıyordu. -Dayanılacak gibi eğildi bu özgürlük. - Yeryüzünde canlı kalmanın bir bakıma suç işlemeden olamayacağını bilmeyen, kendilerini suçsuz sanan insanlardan çekiniyor, utanıyordu.” - Bir oteli yönetmekle, bir kurumu, geniş bir işletmeyi, bir ülkeyi yönetmek aynı şeydi aslında. İnsan kendini, olanaklarını tanımaya, gerçek sorumluluğun ne olduğunu anlamaya başlayınca bocalıyor, dayanamıyordu. Ülkeleri yönetenler iyi ki bilmiyorlardı bunu; yoksa bir otel yöneticinin yapacaklarından çok daha büyük hasarlar yaparlardı yeryüzüne

bu kitap hakkında bir şeyler yazmam gerekli dedim uygun cümleyi bulamadım filmini izlemem gereklidir bekli dedim filmini izledim yine anlatımım yetmedi netten baktım ekşisözlükte hemingway kullanıcısının yazdığı yorumu gördüm evet işte bu dedim yorum mu ? işte bu : ne ölmeyi ne yaşamayı hak edenlerin kitabi... okuyun dostlarım arkadaşlarım kardeşlerim yoldaşlarım düşmanlarım sadece okuyum cahillikten başka düşman yok

Atılgan'ın en başarılı eseri bence, karakterler son derece gerçek.

http://moonlightcat13.blogspot.com/2013/08/anayurt-oteli-yusuf-atlgan.html

Yusuf Atılgan'ın okuduğum ilk kitabı. Aylak Adam'a başlamış 15-20 sayfa okuyup bırakmış biri olarak bu kitabı çok beğendiğimi belirteyim. Ancak bu kitaba en başından bir şans verme felsefesiyle yola çıktığımdan (Aylak Adam'a bu şansı vermemiştim:)) yavaş yavaş, koptuğum yerlerden geriye dönerek okudum ve pişman da olmadım. Çünkü hızlıca okunarak anlaşılabilecek bir kitap değil. Yazar baş kahramanın zihnini yazdığı için kitabında, bir an şimdiki zamanı aktarırken hiç bir işaret vermeden geçmişteki bir olayı anlatmaya başlıyabiliyor. Geçmişi yada bir olaya ait düşüncelerini aktarırken yarıda kesip şimdiki zamana dönebiliyor. Bu geçişlerde biraz vakit harcanıp nereden nereye geçildiği anlaşılmaya çalışılırsa çok keyifli bir roman çıkıyor ortaya. Aksi takdirde hiç birşey anlaşılmayacağından beş para etmez hissi uyandırabilir.

gerçek bir başyapıt.

Farklı başlayan, farklı biten, özellikle içe dönük ve psikolojik tahlillerin yoğun olduğu kısa bir roman.

Bir anti- kahramanı , onun bilinç akışını, dış dünya algısını ve iç çatışmalarını, varoluşcu felsefeye de dokundurarak kusursuz anlatmış ... Mekanlara, karakterlere ait en ince detayları dahi müthiş aktarmış ... Benzersiz bir yazar , iyi ki kalemi kağıda değdirmiş ve iyi ki okuyabiliyorum eserlerini dediğim sayılı Türk yazarlardan...

Bilinçakışı tekniğinin kullanımı yönünden başarılı olmuş bir kitap.Yazar Aylak Adamda olduğu gibi bu kitapta da gücünü gösteriyor ancak Aylak Adamdan önce okunmasını tavsiye ediyorum zira C.deki sarsıcı bağlılığı vermeyebilir Zebercet :)

güzel bir kitaptı

Herkesin zevki farklıdır katılıyorum fakat bu kitabı zevkle okumak benim için imkansızdı. Ale lade şizofren bile olabilir dediğim Zebercet in 3 farklı hali gözler önüne aynı anda seriliyor. Arzuları gerçekte olan ve geçmişi bir anda bir birine giriyor. Beğenmedim bu türden daha iyi kitaplar okudum