Yabancı

Oldum olası içimde biri, tüm gücüyle hiçbir şey olmamaya çalışıyor.

Gece başladım. uyudum. Sabah bitirdim aşırı akıcı. Hayatın değerini anlamanızı sağlayacak veyahut sorunlarınızla boğuşmanıza sebep olacak bir kitap. Güzeldi.

1957 Nobel Edebiyat Ödülü almış olan bir kitabı okuyup bitirmek tabi ki bir ayrıcalık. Uzun zamandır mutlaka okumalıyım dediğim kitabı bir solukta okudum. Öyle merak uyandıran bir konusu olmamakla beraber vurdumduymazlığı, günübirlik yaşamayı ya da anlık yaşamayı mı desem bilemedim , belki de hayata karşı yabancı olarak yaşamayı öyle güzel betimlemiş ki yazar, merak uyandırmasa da ilgimi çekerek okuduğum bir kitap oldu. Kitabı okuyup bitirdiğimde, düşünününce evet çok sık olmasa da ara ara rastaladığımız böyle karaktarler mutlaka hayatımızın bir köşesinden, kıyısından geçmiş olduğunu farkettim. Kitaptaki hikaye birinci kişi ağzından biyografi şeklinde anlatılmış, sohpet eder gibi. Bir bakıyorsunuz annesine, sevgilisine son derece duygusuz , umursuz gibi düşüncelerini paylaşıyor, bir bakıyorsunuz hapishanenin küçücük camından denizin tuzlu kokusunu, sokak dondurmacısının seslenişlerini, güneşin ışıltısının kendisinde uyandırdığı hisleri paylaşıyor. Gerçekten değişik ilginç bir karakter analizi içeren bir kitap. Okumuş olmaktan memniyet duyanlara hak veriyorum.

İçindeki gerçek sevgiye mi ulaşamamıştı, umudu vardı ama gereksiz mi görüyordu,iyi şeylerin olmasına engel oluyordu gibi geldi bana kendi kafasınca umut yoktu ama var da olabilirdi ona kalırsa ikisi de birdi.. 'saçma'

Düşüş kitabından sonra okumaya çekindiğim YABANCI tek kelimeyle muhteşemdi! Hayatı akışına göre yaşayıp, olaylara kayıtsız görünen, yarını düşünmeyen, hayatı günlük yaşayan, varoluşçuluk üzerine yazılmış muazzam bir eser. Tekrar tekrar okunması gereken ve tavsiye ettiğim bir kitap YABANCI

-Hayır, çıkar bir yol yoktu ve kimse hapishanede akşamların nasıl geçtiğini tasavvur edemezdi. Kitabın ilk bölümünü okurken ee, yani hani bu basit hayattan ne çıkacak diyorsunuz, 2. Bölümde bambaşka bir hal alıyor gidişat. Evet roman kahramanı her şeye fazlasıyla kayıtsız ilk etapta. Ama sonraki içsel düşüncelerinden insan kendinden çok şey buluyor. Duruşmayı anlatan yerlerde aklıma Tolstoy'un Diriliş'inde ki mahkeme anları geldi. O zaman insan şunu düşünüyor, bir insanın kaderini etkileyecek karar bu kadar kolay mı verilmeli?! Albert Camus'la tanıştığım güzel bir kitap oldu.

Okey, Albert Camus ve en bilinen eserlinden biri: Yabanci.. Bir dunya klasigi... O nedenle mi buyuk bir beklenti icinde okudum? Ya da cok daha erken yaslarda mi okumaliydim? Kolayca okunan, kahramaninin ic konusmalarindan olusmus bir kisa roman, Yabanci... Annesinin cenazesinde agla(ya)mamasi sonucu "katil" olma potansiyeli yuksek gorulen ve buna gore de yargilanan "Yabanci" nin tum bunlara kayitsizligini okur iken isyan edesim geldi... Belki de Onun bu suskunlugu, "geleni" oldugu gibi kabul etmesi ve mucadele etmemesi onun "Yaban-ci"ligindandir ! Bilemedim...

Bir kitap bir insanı ne kadar sarsabilir ki? Bireyi ve toplumu nasıl bu denli doğru yansıtabilir peki? Bir insan annesinin ölümüne üzülünce kimse garipsemez de üzülmeyince neden garipser insanoğlu? Her insan aynı şekilde davranmak zorunda mıdır peki? Sistemin biraz dışına çıkınca neden hemen tüm insanlık tarafından dışlanır peki o sistemin dışına çıktığı düşünülen kişi? Kim bilir belki de o doğrusunu yapıyordur da bizler fazla abartıyoruzdur. Olamaz mı? Olabilir. Aşka, üzüntüye kendini kapamış bir adamın sonu biraz acıklı biten bir hikayesiydi. Kesinlikle okunması gerekiyor, bu kadar geç kalmış olmama üzülsem de okuduğum için keyifliyim.

Albert Camus'un kesinlikle en iyi kitabı.

Çok güzel bir kitap. Arka kapağı okuduğumda soğuk kanlı bir karakter hayal etmiştim, ama okuduktan sonra anladım ki Meursault'u tanımlayan doğru kelime soğukkanlı da değil. Öylesine kayıtsız, öylesine soyutlanmış ki dünyadan, onun neden bir "yabancı" olduğunu anlıyorsunuz. Etkisinden kurtulması gereken hisleri, baskısından kurtulması gereken bir inancı yok. Herkese eşit mesafede, bir yabancı gibi bakıyor dünyaya. Biz normal(!) insanlardan farklı olarak suya sabuna dokunurken düşünmüyor, pişmanlık yahut merhamet duymuyor ama nefret de etmiyor. Güneşin dayanılmaz sıcaklığı sebebiyle suç işliyor ve kendisini uzun uzadıya açıklama ihtiyacı bile hissetmiyor. Her şeyi sadece hayati ihtiyaçlara indirgemiş, arınmış, sahiden bir yabancı. Kesinlikle unutulmaz kitap karakterlerinden. Yargılama bölümü çok güzeldi, özellikle Meursault'un kendisi hariç herkesin kendisinden bahsettiğine şaşkınlığını anlattığı kısım ve savcı... Ve ihtiyar Salamano ile köpeği... Meursault her ne kadar kayıtsızca anlatsa da, belki de en çok bu adamın hikayesine üzüldüm diyebilirim.

Toplumdan farklı düşündüğü için, yığınların düşünmeden, sorgulamadan evet dediklerine hayır dediği için, onlar gibi olmadığı, olamadığı için günden güne herkesten ve her şeyden uzaklaşan bir ''hiç kimsenin'' hikayesi. Şimdi 'bu' şekilde ölmekle yirmi yıl sonra 'herhangi bir' şekilde ölmek arasında hiçbir fark görmeyen, bunalan, sıkılan, kendi 'saçma' felsefesi içinde var olan bireyin kelimelere dökülmüş, o kelimelerin de özel bir projektörle tüm canlılığı ile sahneye yansıtılmış hali Yabancı. Orhan Pamuk ve Gabriel Garcia Marquez için de aynı ifadeyi kullanmıştım: Bazı yazarlar NOBEL ödülünün önüne gelene dağıtılan bir ödül olmadığını tek başlarına kanıtlamaya yetecek eserler verebiliyor. Yabancı o eserlerden, Albert Camus da o yazarlardan bir tanesi. İyi okumalar.

Annesinin ölümü ya da bir arabı sebepsiz yere öldürmesi.. ikisi de donuk ikisi de umarsız ikisi de hiçlik

“bugün annem öldü. belki de dün bilmiyorum.”(s.11) cümlesiyle başlar kitabımız. İlk cümleyle düşündürür, soru işaretleri oluşturur kafamızda. Gerçekten bilmiyordur, dümdüz şekilde kafamızda herhangi bir soru oluşmasına gerek olmadan bilmiyordur. Böylece başlar kısa ama bir o kadar vurucu olaylar dizisi. Onun gibi düşünmeyen insanlar tarafından yabancılaştırılır Meursault tıpkı Roquentin, tıpkı Bay C gibi. Çalışma masasındaki güneşten kanatları parlayan sivrisineği varolma zahmetinden kurtarmak için öldüren Roquentin gibi Mersault da gözüne güneş girdiği için yapmıştır. başka hiç ama hiçbir nedeni yoktur. Bay C de sustu, konuşmak gereksizdi, biliyordu, anlamazlardı, demişti. Meursault da sustu. Bu 3 karakteri öylesine birçok yönden birbirine bağlayabilirsiniz ki sonucunda hangisi daha başarılı, daha karizmatik, daha adam anlamazsınız. Albert Camus her zaman varoluşçu olmadığını vurgular ama bu Meursault ve Roquentini birbirinden ayırmaz diyebiliriz. Evet Camus varoluşçu değildir, o çok daha başka şeydir. Onu da bu kadar güzel yapan bu bambaşka oluşudur. Dilinin basitliği, akışı, duruluğu, temizliği, donukluğu o kadar dozundadır ki tekrar tekrar okumak istersiniz Meursault’un sona gidişini. “bazı şeyler bugün ya da yarın olabilir, daha sonra da olabilir ama bu yine de olacak bir şey ise fark etmez.” dediği bir paragraf vardır. Dupduru bakış açısı ile kendini hazırlamıştır. İçimizde oluşan her duyguyu tel tel ayırır ve inceler. Aşmıştır kavramları, düşünceleri, fikirleri, hisleri Camus. Amacım “yabancı” kitabını anlatmaktı ama birinden bahsederken diğer iki muhteşem adamdan bahsetmeden geçemiyorum onu anladım. Bu hayatta 3 adam vardır ki söyledikleri herhangi bir cümle de “neden?” sorusunu sormak gereksizdir. Neden okumak, neden sorgulamak, neden analiz yapmak, neden beğenmemek, neden anlamamak, neden sorgulamak. Meursault, Antoine Roquentin, Bay C Şudur aslında: önünde saygıyla eğilin.

Yabancı, Albert Camus YABANCI Yazar: ALBERT CAMUS Çeviri: SEMİH TİRYAKİOĞLU CAN SANAT YAYINLARI Gerçekçilik düzeyindeki ilerleyen romanın merkezinde yer alan irade ve bilinç; fark ve ayırt eden, duygu ve düşünce tepkilerini karşılayan, beni sanki kitap okuduğumu hissettirmeden o bilinç ve irade yerine geçirmeyi başarmış sanki kurguyu yaşıyormuş gibi hissettiren Albert Camus’un Yabancı kitabı sonsuzluk adına bir Başyapıttır.

Sadece mavi gezegenin kendine sunduğu gökyüzünü, denizi, deniz dalgalarını ve üzerinde bıraktığı tuz tortusunu, güneşi, geceyi, gündüzü, uçan ve cıvıldayan kuşları, ilişkisini kısacası bu yaşamın kendi devinimi içinde hayatı olduğu gibi seven ve kabul eden bir karakter. Hayatın kendisine sunduklarıyla mutlu olurken sahip olamadığı şeyler adına kafa yormayan çünkü sahip olduklarıyla bile mutluluğun hissedilebilir olduğunu duyumsayan hırssız biri. Topluma, toplumun dayattığı davranış biçimlerine, geleneklere hatta toplumun geleneksel düşünce biçimine her açıdan kayıtsız ve yabancı bir karakterin bir anda değişen hayat akışının hikayesi. İşte absürtlükler burada başlıyor.... Yargıda... yargılamada... verilen cezada... Olaylar karşısında toplumun gösterdiği geleneksel tepki biçimine, yaklaşım biçimine ya da değerlendirme biçimine karşı tümden farklı düşünüp farklı tepkiler gösteriyorsanız, yaşamı farklı algılayıp farklı hissedip, farklı bir biçimde yaşanması gerektiğine inanıyorsanız, bunu gerçekleştirecek kadar inançlı, cesur adımlar atmalısınız. Hiç pişmanlık duymadan. Mantıksız yargılamalarıyla bir çırpıda sizi içinden dışlayacak bir toplumun kemikleşmiş, köhneleşmiş, çürümüş düşünce yapısına aykırı olsanız bile Albert Camus kendi felsefesini en iyi anlatan bir cümlesinde diyor ki; 'Hayat hiçbir şey değildir, itina ile yaşayınız.' ...

Albert Camus 20.yüzyılın ses getirmiş düşünürlerinden biri. Eserlerinde varoluşçuluk ve absürdizmden izler görülür ancak Camus'nun kişiliği kendine böyle etiketler yapıştırılmasına izin vermez. Yabancı benim Camus'dan okuduğum ilk kitap. Daha önce bu derece karamsar ve gereksiz bir kitap okumadım. Evet gereksiz diyorum çünkü kitabın bana tek düşündürdüğü anlamın, toplumun, duyguların gereksizliğiydi. Kitabın başarısını buradan anlayabilirsiniz. Mersault'ya göre bir durumun diğer bir durumdan neden bir farkı olsun ? Her şey saçma değil mi ? Tanrı yok. Makineleşmiş bir dünyada biz de makineden ibaretiz. Hayat yaşamaya değmeyecek kadar anlamsız. Bir şeyi yapıyorum çünkü neden yapmayayım ? Ya da bir şeyi yapmıyorum çünkü neden yapayım ? Bahsetmek istediğim bir diğer konu ise Nikos Kazancakis'in Zorba'sıyla olan kıyası. Ben Zorba'yı daha önce okuduğum ve çok beğendiğim için Yabancı'yı elime aldığımda "hadi bakalım, Zorba'nın elinden ödülü alabilecek kadar iyi misin görelim" havasındaydım. Nitekim Zorba ne kadar canlı, umut dolu, sayfalarından hayat sızan bir kitapsa Yabancı da o kadar karamsar, anlamsız, sayfalarından hayatın saçmalığı sızan bir kitaptı. İkisi de harikulade kitaplar. Ama ben Zorba'yı daha çok sevdim belki de hayatın o kadar da anlamız olduğunu düşünmediğim için. Albert Camus düşüncelerine bir kulak verilecek, anlamaya, okumaya değer bir yazar. Diğer kitaplarını okumayı ve bu adamın kafasında daha nelerin döndüğünü görmeyi dört gözle bekliyorum.

Gayet sakin, aksiyonsuz ve sıradan akan bir hikayeyle çok büyük bir mesaj vermeyi başarmış Albert CAMUS. Kitabın arka kapağı her şeyi özetliyor aslında. Bir insanın eylemiyle değil de toplumsal kalıplarla yargılanıyor. Tıpkı bugünlerde de olduğu gibi.

Su gibi okudum denilen tabir bu kitap için kullanılmayacaksa ne için kullanılacak? Bitmesin diyerek okudum. Arkadaşıma verdim ve o da bir günde hemen okumuş. Anlatı çok başarılı, karakter analizi şahane, sıradan görünüp derinde çok özel şeyler veren bir kitap.

Duygu yogunlugu yogun bir kitapti. Her ne kadar kitabin karakteri duygusuz olarak nitelendirilse de! Herkes yabancidir ilk kendine sonra cevresine. Az sayfa ,cok icerik.

Okuduğum ilk Albert Camus kitabı çok begenilmesine rağmen ben umduğumu bulamadım umarım Veba kitabında aynısını yaşamam

Çok derin etkiler bıraktı diyemem ama sıkılıp bırakmadım da. Kısa ve akıcı bir kitap. İnsanların üzerilerinde bıraktığımız küçük bir izlenimin ne kadar acı sonuçları olabiliyor gösteriyor insana

Yazarın ilk okuduğum kitabıdır.Çok kitap okudum ancak bu kadar akıcı bir dile rastlamadım.okumadığım günler acab ne olacak nasıl bitecek diye düşündüm.kesinlikle okumayı ihmal etmeyin gayet güzel bir hikaye...

bir heyecanla başlayıp umduğumu bulamadığım kitaplardan diyebilirim..

Kitabın varoluşçulukla ilgili olduğunu düşündüm okuyup bitirdiğimde. Nihilizm belirtileri gördüm karakterde. Düşündüğüm gibi olmadığını var sayarsak toplumun geneline göre yabancı birinin romanı da denebilir bir diğer bakış açısı ile. Yazar bunlardan birisini ya da hepsini anlatmak istemiş olabilir tam emin değilim. Az sayfada çok şey anlattığını söyleyebilirim. Ben okurken şahsen kafam karıştı. Bazı yerlerde ne anlatmak istediğini anlamadım. Bu nedenle bazı kişilerin çok yalın anlatmış konusu çok belli yorumlarına katılmıyorum. O nedenle de 7 puan verdim. Fakat okunmasını önerdiğim bir kitap olarak kalacaktır. İyi okumalar.

http://www.kulturelf.com/2015/07/yabanci-albert-camus.html