Yüzyıllık Yalnızlık

Yazarı tanımaya bu kitabıyla başlama diyenlere inat büyük bir şevkle okuduğum bir romandı. Aynı tadı alabileceğim başka romanlar da olsun isterdim.

Bir ailenin yüzyıllık yalnızlığını 450 sayfada okuduğunuz için büyük bir tempoda ilerliyor kitap. ancak hiçbir karakter üstünkörü geçilmemiş, hepsinin kendi hikayesinden ayrı bir roman çıkacak kadar etkileyici karakterler üstelik. Büyülü gerçekçilik her zaman beğendiğim bir tür olmuştur, GABO'nunsa bu türün en başarılı temsilcilerinden olduğu açık. Fantastik öğelerin yanında benim en çok etkilendiğim zamanın döngüselliği vurgusu(özellikle karakterlere verilen isimlere göre ortaya çıkan yaşanacakların benzerliği) ve aile üyelerinin yalnızlıklarına gömülürken bir eylemi sürekli tekrarlamaya başlamasıydı(Ursula'nın yapboz teorisi). çok değerli ancak emek isteyen bir kitap. Not 1: Kitabın arka kapağında belirtildiği üzere yazar yaşanmamış hiçbir şeyin yazılmadığını söylüyor bu kitapta. Bunun ile ilgili bir röportajına denk geldim GGM'nin; güzel Remedios'un cennete uçmasına ilham veren olayı anlatıyordu, köylerindeki bir kadın torununun bir adamla kaçmasını kabullenemiyor ve herkese kızın birdenbire cennete uçtuğunu anlatırken bir süre sonra buna kendisi de inanıyor. Yani evet yazar yaşanılmamış hiçbir şey anlatmamış ancak farklı bir boyutta sunmuş bunları bize. Not 2: Birçok kişi isim benzerlikleri nedeniyle zorlandığını söylemiş veya kitabı bu noktada eleştirmiş. Ancak aynı isimlerin sürekli tekrarlanması alametifarikası kitabın, yazar bunu bilinçli olarak ve bir amaç ile yapmış. Yeni okuyacaklar bu noktaya takılmasın, hem kitabın başındaki soy ağacını hem de olay örgüsünü iyi takip ederseniz gayet anlaşılır oluyor isimler.

Kitap hakkında ne düşüneceğime bir türlü karar veremedim, bitirdikten sonra kitaba dair düşünmem gerekti. Her şeyden önce, belki de aralıklı okuduğum için, okurken sıkılmadım. Yazarın kullandığı dili, kelimeleri, olayları sunuşunu tartışmaya gerek yok. Ailede neredeyse toplam 3 isim ve onlarca karakter var, hepsi de birbiriyle bağlantılı ve kenara atılmayacak karakterler. Okurken karıştırmamak için çabaladım, bir süre sonra da alıştım ama karakterlere bir türlü ısınamadım. Hepsinin iyi kurgulanmış bir hikayede, kopuk kopuk hayatlarına şahit oldum ama hikaye beni içine çekemedi. Son 100 sayfada ise tamamen koptum ve artık tamamen bitirmeye odaklandım çünkü nasıl başladıysa öyle biteceğini biliyordum. Ağzımı açık bırakan tüm o akrabaların birbirlerinden üremesi ve de bazı tuhaf olaylar oldu, domuz kuyruğu, Güzel Remedious'un uçup yok olması, Ursula'nın kör olması ve kimsenin anlamaması ve aynı zamanda bir çok jenerasyon devirip öyle can vermesi gibi. Muz fabrikası, Liberaller ve Muhafazakarların savaşı, öldürülüp vagona tıkılan cesetler ve yıllar sonra bunların serapmış gibi davranılması, hiç var olmamış olduğunun düşünülmesi de bana düşünecek yeni konular vermiş oldu, kitabın sevdiğim tarafları da sıkıldığım ve anlamsız bulduğum tarafları da var. Yine de ilk okuduğum Marquez kitabı olduğu için ve okuduğum tuhaf kitaplardan biri olduğu için, abartıldığını düşünsem de, büyük resme bakarsam kitabı sevdiğimi söyleyebilirim.

İnsanlık tarihini okudum sanki Buendia ailesinde.. her insanın eninde sonunda yalnızlığı ve hayatın bir döngüden ibaret olduğu.. müthiş imgeler, derin anlamlı bir hayal gücü.. bizim değerlendirmemize ihtiyacı olmayan bir başyapıt..

Büyülü gerçekçilik akımının en önemli eserlerinden biri olan kitabın en dikkat çekici yanı anlatım zenginliği. Marquez’in arka kapakta ifade ettiği gibi tüm olağanüstü imgelere rağmen öyle yalın hatta duygusuza varan bir dili var ki bu da anlatılan her şeyi gayet olağan kılıyor. Soy ağacıyla başa çıkmanın mümkün olmadığı eserde yazar kendi çocukluğundan hareketle adeta insanlık tarihini özetlemiş. Gelişen, ilerleyen, sömüren, kuşaklarca aynı hatayı yapan, akıllanmayan ve yeryüzünden silinene kadar kendi kendini tüketecek olan insanlığın. Fakat ilk gençlik yıllarımda okuduğum için yeterince hakkını verememiş olduğum düşüncesiyle tekrar okuduktan sonra şunu söyleyebilirim ki değerini ve önemini kabul etmekle birlikte asla Kırmızı Pazartesi’den aldığım edebi zevki alamadım.

Döngüsel tarihi,aşkı,bir asır boyunca bir ailenin neredeyse bütün fertlerinin yalnızlığını bazen hüzünlendirerek,bazen acıyarak,bazen öfkelenerek okutan güzel bir eser.

Gabo Usta'yı tanıdığım kitaptır. belki 25 yıl oldu okuyalı fakat hala benim için " yaşlılığın o kekremsi kokusu " aynıdır.

Nobel ödüllü yazarın edebiyatın en tanınan eserlerinden biri..Bu kitabı ya severseniz ya da nefret edersiniz..İnanılmaz fazla karakter sayısı var.Bir noktadan sonra karakterlerin fazlalığından ve açıkçası karmaşasından afallıyorsunuz.Bir ailenin anlatıldığı bir kitap.Ben beğendim.

Büyülü bir kitaptı diyebilirim. Ancak beni çok yordu. Özellikle aynı isimlerin, sürekli tekrarı kim kimdi sorusunu sürekli sormaya neden oluyor. Kitabın başında olan soy ağacını ezberlemekte fayda var. Ilerleyen zamanda tekrar okumak isterim. O zaman daha az yorucu olacağını düşünüyorum. Kitabın içinden can alıcı diyebileceğim cümleler; "O zamanlar, dünya öylesine çiçeği burnundaydı ki pek çok şeyin adı yoktu daha ve bunlardan söz ederken parmakla işaret edip göstermek gerekirdi." "Yüreğini kolla Aureliano, ölmeden çürüyorsun." "İnsanlar birinci mevkide giderken, edebiyat yük katarına atılırsa, dünyanın anası bellenmiş demektir." "Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci deney fırsatları olmazdı." "Soyun atası ağaca bağlanır, sonuncusunu da karıncalar yer."

Sürekli aynı hikayeyi okuyor gibi bir duyguya kapıldığınız anda kendinizi bambaşka bir hikayenin içinde buluyorsunuz. Özellikle aile romanlarında aynen Orhan Pamuk romanlarında olduğu gibi kitabın en başına soy ağacı koyulması çok güzel bir uygulama. Bu kitapta da en başa soy ağacı yerleştirilmiş. Kaç kere geri dönüp kim kimin neyiydi diye baktım, ben bile hatırlamıyorum. Macondo'daki insanların özgürlüğünü okudukça, kendinizi içine hapsolduğumuz dairelere, sokaklara, şehirlere lanet okurken bulabiliyorsunuz. Bazı yazarlar NOBEL ödülünün önüne gelene dağıtılan bir ödül olmadığını tek başlarına kanıtlamaya yetecek eserler verebiliyor. Yüzyıllık Yalnızlık o eserlerden, Gabriel Garcia Marquez de o yazarlardan bir tanesi. İyi okumalar.

Uzun zamandır bu kadar karmakarışık bir kitqp okumamıştım. Resmen elimde süründü. İyi yorumlara bakarak kendime şüpheyle baktım. Belki birkaç sene sonra tekrar bir şans veririm ama şimdilik beğenmedim. Çok yordu beni.

güzel remedios uçmasaydı başına neler gelirdi o evde acaba ? Yazarın tarzı çok değişik

Okuduğum en muhteşem eser...

Okudukça karmaşıklaşan ve bir o kadarda merak ettiren değişik kitaplardan bir tanesi.

Tek kelimeyle muhteşem!

Harikaydı.bitsin istemedim.o kadar isim o kadar karakter epey zorluyor ,dönüp dönüp soyağacını kurcalama ihtiyacı hissettiriyor ama bitince tadı damağında kalıyor insanın...

Yüzyıllık Yalnızlık korktuğum bir kitaptı. Öyle yorumlar okumuştum ki bu kitabın ağırlığını kaldıramayacağımı düşünüyordum. Nihayet okudum bitti ama ben kitap hakkında ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum. Ne okudum ben? Buendia ailesinin yüzyıllık tarihini mi? Oysa koca insanlık tarihini baştan sona okumuş gibi hissediyorum. Yaratılan her karakter öyle kendisine özgü, öyle doğal ve gerçekçi ki... Bir sayfada anlatılan bir olay kurgu da öyle bir etki yapıyor ki... Marquez kesinlikle okuduğum en etkili yazarlardan biri. İnsanın gözünden akan bir damla gözyaşı, ölüm, doğum, aşk, tutku bu kadar mı güzel betimlenir. Tadına doyulmaz bir kalemi var gerçekten. Onca karakterin arasında benim favorim Amaranta idi. Gerçi bir şekilde tüm karakterleri seviyorsunuz ya... Dokunan bir kaç satır için: ''Yüreğini kolla Aureliano, ölmeden çürüyorsun.'' "Dünya daha öylesine çiçeği burnundaydı ki, birçok şeyin adı yoktu ve onlardan bahsederken parmakla göstermek gerekiyordu." "Çünkü yalnızlık, anılarını ayıklamış, yaşamın yüreğinde biriktirdiği özlem dolu süprüntüleri yakmış, geriye en acı anıları bırakarak, onları arıtmış büyütmüş, sonsuzlaştırmıştı." "Birisi, kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve oluk oluk kanama başlıyor yeniden… Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor. O yüzden değil mi, içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız? -anlatsam mı, anlatmasam mı?- kararsızlığımız, -bu sevgi beni acıtır mı?- kuşkularımız… Her zaman seni üzecek birileri olacaktır. Tek yapmamız gereken; sevginin bize vadettiklerine güvenmeyi sürdürmek, ama kime ikinci defa güveneceğimizi de iyi seçmek." "Yaşamla hesabını kesin olarak kapatırken kendi insanlarını düşündükçe duygulanmıyor, en çok nefret ettiği kişileri aslında nasıl sevmiş olduğunu anlamaya başlıyordu."

...5 kuşak devam eden manyaklık! Bir tek ursala karakteri güzel...diğer hepsi sapık bence..

Bu kitap ruh halim ile ilişkili kimi zaman çok keyifli kimi zaman çok sıkıcı geldi, yine de sevdim, sonuç olarak keyif verdi

Çok güzel, eğlenceli anlatımlı, akıcı dile sahip, yer yer dudak uçuklatan, kimi bölümlerde abartının dibine vuran ancak sabır ile okunması gereken, harika yazarın müthiş eseri..

Ne anlattığı belli değil

Sanki isim yokmuş gibi bütün karakterlerin isimleri hemen hemen aynı bu da okumayı çok zorlaştırıyor birkaç kere tekrar tekrar okumak için kitabı Elime aldığım en fazla 70 inci sayfaya kadar ve dayanabildim bence bu kitabı fazla abartıyorlar

Kitabı okumaya başladığımda beni bu kadar etkileyeceğini düşünmemiştim

Kitap ilk başta sıkıcı geldi ama okumaya devam ettim gerçekten çok güzel ağır, beni yoran bir kitap oldu. Bütün dikkatinizi kitaba vererek okumalısınız. Kitapta isimleri geçen kişilerin kim kimin oğlu, kardeşi biraz karıştırabilirsiniz ama kitaptan kopmadan okursanız mükemmel kurgulanmış bir kitap olduğunu göreceksiniz. Son sayfalarında tüylerim ürperdi birkaç defa okudum tekrardan son sayfaları.. Bence de yazar nobel ödülünü hak etmiş..

Çok merak ederek okumaya başlamıştım ama çarpık ilişkiler ve müstehcenliği sebebiyle yarım bıraktım.