Masumiyet Müzesi

Dilini ve anlatımını çok beğendiğim bir kitap oldu. Orhan Pamuk eski kitaplarındaki gibi cümleleri uzatıp, bir cümleyi yarım sayfaya sığdırma gayretine girmemiş. Bilgi verme, kendini gösterme isteği de yoktu kitapta. Yazarın bu kitabının tam bir olgunluk eseri olduğunu düşünüyorum. Çok severek ve elimden bırakamadan okudum. Aşk hikayesi üzerinden Türkiye’nin batılılaşma sorunu anlatılmış. Baş karakterin ismi Kemal (Atatürk’ü çağrıştırdı). Sürekli ve sadece rakı içen bir karakter. Halktan bir kıza aşık oluyor ama o kızla bir araya gelemiyor bir türlü. Kız en sonunda arabayla bir Çınar ağacına çarpıp ( Çınar ağacı Osmanlı devletinin sembolüdür bilirsiniz) ölüyor. Enteresan geldi.. tarihleri falan inceledim. Bu konuda internette bir yoruma rastlayamadım. Kitabı okuyup bu ayrıntıları farkedip düşünen varsa kritik yapmak güzel olurdu

Aşırı gereksiz sahneler yine aşırı derecede uzun anlatılmış. Yarıda bıraktığım ilk kitabim. Yarısına kadar zor dayandım gerçekten. İnternette güzel yorumlar okuyunca beklentiyle almıştım kitabi, hayal kirikligim oldu

Çok ağır ilerleyen,içinde çok fazla tekrar barındıran ve beni bitmediği için süründüren bir kitap. Başta kemal çok şerefsiz geldiği için bi türlü sevememiştim, sonra da füsun çok salak geldi öyle bi türlü sevemedim. Zaten orhan pamuğun cinselliği bütün ayrıntılarıyla defaaten yazması da beni aşırı rahatsız etti. Yazarın fikirlerini az çok bilsek de kitapta alt metin olarak sürekli bunları görmek de sıkıcıydı benim için. Ama sonsözü okuyunca nedense herkes benim gibi hissetmiş hissi geldi ve bi rahatladım😅 dönemin istanbulunu atatürkçü bir burjuvanın gözünden anlattığını söylüyor orhan pamuk ve bunu gerçekten çok iyi başarmış. Aşkın saplantılı hali mi desem acı yüzü mü desem bilemiyorum ama bir mantık insanı olarak bu denli abartılı duygular hiç yaşamadım o yüzden bana biraz hastalıklı geldi hikaye. Bence kemalin tedavi görmesi gerekliydi😂 müze olayına gelirsek ben açıkçası uydurulmuş bi müze gezmek istemek o da saçma geldi😂 edebi yönünü çok kuvvetli bulsam da hayal kırıklığına uğradığım bir kitaptı.

Aramızda çoğumuzun başından unutamadığı bir aşk hikayesi geçmiştir ya da hala böyle bir hikayenin içinde olanlar vardır. Eminim bu hikayeyi yaşayan herkesin aşka dair ama büyük ama küçük bir çok fedakarlıkları olmuştur. Çoğu hüsranla ve acıyla biterken küçük bir azınlık ise mutlu ayrılmıştır bu hikayelerden. İşte Kemal Bey'in hikayesi de okuyan için acı gibi algılansa da Kemal Bey için mutlu bir hikâyeydi hep. Devamı : https://www.kitapofisihakan.com/...at/masumiyet-muzesi/

Okuduğum en güzel Orhan Pamuk romanı

Bir aşk nasıl ölümsüzleştirilir. Yanıtını yaşadıklarını muzelestiren Kemal ile görebiliriz. Son derece etkileyici , akıcı ve sade bir dille yazılmış Orhan Pamuk eseri. İstanbul'dan esintiler sunan bu kitap bizi içine alacak , aşkla yoguracak. Kesinlikle okunması gereken bir eser.

Gereksiz uzatılmış bir saplantı romanı. Okurken sıkıldığım bitsin artık dediğim tek kitap belki de.

Orhan Pamuk okumayı seviyorum, bu da tam bir Pamuk kitabıydı. Tasvirler, kurgu o kadar iyi ve o kadar güzel yapılmıştı ki okurken hep yeşilçam filmi izler havadaydım. O dönemleri, o dönemdeki toplumu, Türkiye'yi, kadın-erkek ilişkilerini anlama ve yaşatma anlamında çok güzel bir eser. Yalnız ilk yarıdan sonra yavaş yavaş sıkılmaya başlıyorsunuz zira kitap kendini tekrarlamaya gidiyor. En fazla 400 sayfa olsaymış daha da iyi olurmuş gibi. Sıkıldığınızda sabredip bırakmayın, okuyun lütfen.

Roman kahramanı Kemal'in hastalıklı bir tutku derecesinde Füsuna olan aşkı beni nedense sarmadı. Tek paylaşımları seksti çünkü. Neden böylesine delicesine, herşeyi bir kenara itercesine, kendinden geçercesine aşık oldu? Saplantılı aşka dair anlatımlar bir süre sonra sıkmaya başladı. Füsun da Kemalden çok parasına, gücüne, ona sağlayabileceklerine aşık gibiydi... başlarda değildiyse de sonradan...Sadece anılara dair eşyaları biriktirme açısından ilginçti. İlk yarısına kadar sürükleyiciliği sonrasında sıkıcılığa başladı-ki çok zor bitirdim kitabı. Overrated diyebileceğim bir kitap kesinlikle.

güzel bir orhan pamuk kitabı daha (:

Birçok kitap okudum sonrasında ama bu kitabın bıraktığı etki bambaşkaydı. Müzesi için de kitapta olduğu kadar emek harcanmış. Aşkın iyi ve kötü bütün yönlerini, aşkın bütün hallerini en doğal haliyle anlatmış. Her cümlenin altını çizerek ve yeri gelince ağlayarak okuduğum bir kitaptı. Yazarı da en sevdiğim yazar belki bunun da bir etkisi vardır ama yine de mükemmel.

son derece ustalıkla kurgulanmış hikayesiyle büyüleyici bir anlatımı var.

Genel olarak Orhan Pamuk'u, dilini ve üslubunu seviyorum. Ancak her romanının aynı seviyede olduğunu düşünmüyorum. Bu hariç diğer eserlerini kronolojik okuyordum ama bu bir şekilde araya girdi. O yüzden ilk üç romanı ve Masumiyet Müzesi arasında bence en iyisi bu değil ne yazık ki... Şimdilik Sessiz Ev'i tek geçiyorum. Romanda anlatılan aşk ve ana karakterlerin kişiliklerini bir türlü benimseyemedim, dolayısıyla da gerçekçi gelmedi. Ancak romanlarda olacak cinsten bir aşktı bence. Nedense bunu Orhan Pamuk'a yakıştıramadım. İnsanın aşk, tutku uğruna akıldışı birçok şey yapabileceğini biliyor ve buna inanıyorum ama Kemal Basmacı'nın bunu yıllarca sürdürmesini aklım almadı. Bu yüzden de aşk bana katiyyen duygusal görünmedi. Zaten bütün roman boyunca tenlerin uyumu anlatılıp durmadı mı? Peki ya Füsun'un davranışlarının sebebi?.. Bir iki cümle ile olsa açıklanamaz mıydı? Mecburiyet, toplum, gurur vs. dışında. Çünkü okur onun ne düşündüğünü ve ne hissettiğini hiç bilemedi. Sadece Kemal'in varsayımlarını okuduk biz. Bilmiyorum, sanki içimde bir şeyler kaldı. Hatta içimde bir yerlerde ben Füsun ile Kemal'e mutlu olacakları bir başka evren oluşturdum, büyük hatalar yapmadıkları, geri adım atabildikleri, özür diledikleri, inat edip gurur yapmadıkları bir evren... Çok büyük bir aşkın en mutlu anı on dakikalık bir zevk anı olamaz çünkü bence.

Güzel, akıcı bir kitaptı. Orhan Pamuk kalemi hakkında bir fikir sahibi olmama yardımcı oldu. En önemlisi müze meraklısı biri olarak, aynı zamanda yaşadığı anları unutmama adına bir çok eşyaları bitiktiren biri gibi kitap çok hoşuma gitti. Her anın bir şahidi olarak eşyalar bize en iyi arkadaş ola bilir. bazen en değersiz gibi görünün küçük bir oyuncak ve ya yırtılmış bir kağıt parçası bile ölümsüz bır anı canlandıra bilir. bunun için değerli bir kitabtı diye bilirim. amma hikaye olarak fazla uzatılmış gibi geldi ve kitabın sonu da çok iyiydi. Böyle bir aşk hikayesi ancak boyle bir sonlukla bitmeliydi..

Füsun'a olan aşkı ilk 300 sayfada yani kitabın yarısına kadar çok akıcı ve etkileyici insanı kendine bağlayacak şekilde anlatılmış. Fakat yarısından sonra tekrara düşüyor gibi oluyor artık sıkıyor sizi sonu belli gibi ama yine merak edip okuyorum.

Dönemin Avrupa özentisi zengin kesiminin durumunu bir aşk hikayesi üzerinden anlatmış yazar. Baş kahramanın gelgitli ruh hali güzel betimlenmiş. Aşkın içindeki bencillik hali, kavuşma isteği üzerinden okuyucu yakalanmaya çalışılmış. Sonlara doğru daha güzel bir hal almış olasına rağmen bende olağanüstü bir etki bırakmadı.

Kemal bana benziyormuş:) Herkesin bir fusünu vardır elbet

Tekrar okumak istediğim birkaç kitaptan biri... Dili, kurgusu, karakterleri çok iyiydi.

Kitabın orijinal yönü, kitabın ruhunu barındıran bir müze fikri. Aslında romanın başlangıç kısmında kitabın akıp gideceğine dair umudum oluşmuştu. Lakin Kemal'in saplantılı hali, Füsun'un romanın başındaki çizgisi ve Kemal'in Sibel ile nişanlandıktan/ kendisinin de Feridun ile evlendikten sonra Kemal'den ziyadesiyle uzak duruşu dolayısıyla bu karakterde oluşan uçurum bana çok da tutarlı gelmedi. Üstelik Kemal'in Füsun takıntısının sekiz yıl boyunca hiç azalmadan sürmesi ve hatta artması, Füsun'u görmek için onlara gidip gelişleri, hayatına o ailenin etrafında şekil vermeye çabalaması... bütün bunlar bir hastalığın -saplantının- anatomisi gibi. Özellikle Füsun bakımından tutarsız ve Kemal bakımından samimiyetsiz bulduğum bir kitap olmuştur. Müzenin hatrına benden 6/10.

Okuduğum ilk Orhan Pamuk kitabı muhtemelen de son olacak. Tüm olayları, anıları, eşyaları bu kadar uzata uzata anlatmanın ne anlamı vardı acaba? Beğenmedim.

bir delinin peşine düştüm,pişmanım okuduğuma

Bence yazarın en kötü kitabı bu. Bitmek bilmedi.

Detaylarda boğulmak bu olsa gerek. Bitmek bilmeyen bir Yeşilçam aşk filmi gibiydi. Başlarda 'eski' dokusu, masum aşk teması nedeniyle ilgilimi çekse de detaylar yorucuydu, romandan kopmamak için ayrıca çaba sarf etmek gerekti. Müze fikri çok güzel, ama kitap fikri fazla 'detaylı' olmuş. Orhan Pamuk hep böyle ise bana hitap etmiyor.

sevmyrum

hani evde yapacak bir şey bulamazsın, tv açıp kanalları dolaşmaya başlarsın bir Türk filmi görürsün biraz alışkanlıktan biraz nostalji olmasını istediğinden biraz da günümüz Türk filmlerinin basitliğinden bu film sana izlenebilir gelir..zamanını boşa harcadığını hissedersin ama filmi bırakıp kalkamazsın da..bu kitap işte böyle bir şey -tam bir Türk filmi- Orhan Pamuk'un okuduğum ilk romanı keşke ilk olmasaydı...