Patasana
Romanın, insan benliğine yapılan bir kazı olduğunu sıkça dile getiren Ahmet Ümit, aynı hareket noktasını Patasana'da da koruyor. Anadolu'nun güneydoğusunu da içine alan ve tarihte Mezopotamya olarak anılan bölge, yüzyıllar boyunca hem kanlı iktidar kavgalarının hüküm sürdüğü çeşitli uygarlıklara hem de coğrafî bir kesişme noktası olduğu için şiddetli savaşlara sahne oldu ve bu topraklardan kan ve şiddet hiç eksik olmadı. Patasana'da bir anakroniye başvuran Ahmet Ümit, Hititler döneminde yaşanan iç çatışmalarla Türkiye'nin son yirmi yılda tanık olduğu kanlı bir dönemi anlamaya çalışıyor. Romanı için seçtiği konu ve karakterleri bir söyleşisinde şöyle anlatıyor yazar: Ben benliğinde kazı yapacağım kişilerimi seçerken, baştan belirlediğim içeriğe uygun tipler seçtim. Yani Yüzbaşı Eşref, Kürt gerilla lideri Cemşid, Vietnam gazisi Timothy, korucubaşı Düzgün gibi bir dönem şiddet uygulamış tipler ya da şiddete tanıklık edecek, buna tepki verecek Esra, Elif ve diğer kişilikler. Ama bu kişilerimi yalnızca anlatacağım konuyla sınırladığım düşünülmesin. Onları yaşayan, olaylara müdahale eden, hatta zaman zaman yazarı bile takmayan güçlü, çelişkiler içindeki karakterler olarak anlatmaya çalıştım. Onların yaşayan kişilikler olması çok önemliydi, çünkü hemen hepsi bir arkeoloji kazısı sırasında bir araya gelmişti. Bir yanıyla yaptıkları iş nedeniyle bilimsel tartışmalar yaparken bir yanıyla da yaşamın gündelik, basit gereksinimlerini tartışıyorlardı. Banyo sırası gibi, yemeğin ne olacağı gibi, futbol maçına gitmek, Fırat'ta yüzmenin halkın tepkisini çekmesi gibi. Burada şunu da söylemeliyim ki bir karakteri anlatabilmenin yaratabilmenin olanakları yaşamın kriz anlarından, ya da trajik durumlardan çok gündelik olanın, her gün tekrarlanan sıkıcı davranışlarında daha fazladır. Kuşkusuz kahramanınızın, psikolojik profilini en iyi, gündelik yaşamla, kriz anlarındaki davranışın birliği içerisinde ortaya serebilirsiniz. Ama gündelik yaşamı anlatabilmek hem çok zordur hem de çok önemlidir. Belki de kriz anlarındaki kesintiyi, coşkuyu, heyecanı anlatabilmeniz için basit yaşamı anlatmanız gerekir. Ahmet Ümit, tıpkı diğer romanlarında olduğu gibi olayı, yaşadığı bugünün içinde insanı anlamanın bir aracı olarak kullanır. Dolayısıyla roman kahramanları ve karakterleri de alabildiğine sahicilik taşır. Bu niteliklerle birlikte Patasana, Ahmet Ümit romancılığının önemli bir halkasını oluşturur..
Baskılar4
Bu eserin yayımlanmış baskıları. Bir baskıya tıklayarak yayınevi, ISBN, sayfa sayısı ve basım bilgilerini görebilirsiniz.
Düzenleme Geçmişi
Yükleniyor...
Puanlama
Yorumlar(25)
Tüm puanları gör (463)Ahmet Ümit’in, Agahta Christie tarzı kurgusunun daha ağır bastığı eserlerinden. Yani bir köşke değil de bir kazı alanına toplanmış şüpheliler mevcut. Katilin dışarıdan biri mi yoksa içlerinden biri mi olduğu sorunsalı belli bir noktaya kadar başarıyla korunmuş. Sanırım yazarın öykücülüğü de bu romanla başlamış. Yani öykücülükten kastım polisiye ile harmanlayışı. Yazıttan aktarılan kısımlar gerçekten güzeldi. Yer yer tarihi bir yazıttan aktarılıyor olmasına karşın günümüzde kullanılan tabirler göze çarpmıyor değil. Fakat bu yerli, yabancı hatta hatırı sayılır üne sahip birçok yazarın düşebileceği bir hata. Bununla birlikte gayet iyi kotarılmış masalsı bir anlatım var. Yazıt ve bölümlerin son cümlesinde geçen kelimelerin diğerini başlatan cümleler içinde de geçmesi hoş bir detay. Yazıtın öyküsü çok trajik ve ne yazık ki insanlık hakkındaki tespitler sonuna kadar doğru. Ana olaydaki kurgu ise yer yer tekrara düşmekle birlikte özellikle Yüzbaşı Eşref’in anıları gayet çarpıcı. Final ise oldukça cesur bir fikir. Desteklemem mümkün değil ama sadece bir kurgu adına bu çıkışı beğendiğimi belirtebilirim.
Patasana akıcı ve sürükleyici bir şekilde devam ediyor. Ahmet Ümit'in diğer kitapları gibi.
Yine yeniden Ahmet Ümit. Ben çok beğendim, kesinlikle tavsiye ederim. Patasana'yı tanımalısınız. Etkileyici cümleler; "Ben zalimler cağında yaşayan bir alcaktım." "Çok değişmişsin Patasana. Yüzündeki masumiyet kaybolmuş, gözlerindeki parıltılar gitmiş, ölü bir koyun gibi bakıyorsun yüzüme. İçindeki ateş söndü mü, yoksa beceriksiz bir yontucunun elinden çıkmışa benzeyen bu bembeyaz yüz onları gizliyor mu ? Yaşlanmışsın Patasana. Yüzündeki çizgiler derinleşmeye başlamış, her an gülümsemeye hazır dudakların, sevinç duymaktan utanır olmuş, üzerine bir ağırlık çökmüş. Tatlı ürkekliğin, vakitsiz bir uyuşukluğa dönüşmüş. Yağız bir tay gibi yerinde duramayan bedenin, yaşlı bir kaplumbağa gibi yavaşlamış. Sen beni unutmuşsun Patasana. Varlığım artık seni heyecanlandırmıyor. Bana bir tablete bakar gibi bakıyorsun. Sesim, bu saraydaki herhangi bir kadınınkinden farksız senin için. Bir köylü nasıl istemediği bir fidanı köküyle birlikte söküp atarsa sen de öylece koparmışsın beni yüreğinden."
Polisiye roman olmasının yanı sıra arkeoloji, hititler, pkk sorunu, ermeni sorunu, yemek tarifi gibi birbirinden alakasız konuları romanın içinde güzel bir şekilde yerleştirerek başarılı bir anlatım sağlamış yazar. Zevkle okudum.
Harmalanan iki farklı hikaye, tarih kokan başarılı bir kurgu olarak dönüyor bize. Araştırmacı ruhuyla keyifle okunan bir eser çıkartmış Ahmet Ümit. Kitabın tabletlerle ilgili olan kısımlarını daha çok beğendim. Ama bu durum ana hikayeden(günümüzden) kopmama neden olmadı. Zama geçişleri ve ayrılan bölümler oldukça kıvamındaydı. Dili her zamankı gibi yalın, yormadan okutuyor kendini.
Salt katil peşinde koşan polisiye romanları bir türlü sevemediğimden olsa gerek Ahmet Ümit'in diğer romanlarında olduğu gibi, Patasana'yı da heyecanla okudum. Hititler döneminin saray başyazmanı Patasa'nın bıraktığı tabletler ile günümüz arkeologlarının çıkarılan tabletlerden yola çıkarak, başlarından geçen olayları polisiye kurgu ile anlattığı etkileyici bir romandı. Patasana'nın bıraktığı tabletler o kadar etkileyiciydi ki gerçekliğini sorgularken buldum kendimi. Tabletlerin birinde, "Aşk, ulaşamayacağın birini abartarak, onun kafandaki ideal kişi olduğunu sanarak tutkuyla bağlanmaktır." diyor, Patasana; bir diğerinde, "...Beni bağışla. Soylu bir aileden gelmekle, becerikli öğretmenlerden ders almakla övünen bu sonradan görmeyi bağışla. İyi ile kötüyü, güzel ile çirkini, sevgili ile düşmanı ayırt edemeyen bu cahili bağışla. Sensiz yaşamının çorak bir çöle döndüğünü fark edemeyen bu aymazı bağışla. Bağışlanmayacak kadar açgözlü, hırslı, vefasız olan bu kaba adamı bağışla." Eğitimi, okula gitmek, öğrenimi de ezberlemekten bilgi deposuna dönüşmek olaran gören bugün de hâlâ geçerliliğini korumuyor mu bu cümleler...
şuan ihtiyacımız olan sağduyu birlik ve beraberliği anlatmış aslında...
Sis ve Gece'den sonra okuyunca çok iyi geldi. Fakat Ahmet Ümit rica ediyorum aşk yazmasın; hep hikayenin önüne sığ bir şekilde geçiyor, "ali ve ayşe aşık" bitti. Niye aşık, ne zaman aşık oldu yok. Buna ek olarak didaktik kısımlar gene gözümüze gözümüze sokuluyor. Ahmet Ümit'in ciddi bir üslup problemi var. İyi yönlerine gelirsek kitabın her bölümü birbiriyle ilintili, planlı programlı bir yazım olmuş. Piyasa olmuş ucuz aşk romanları okumaktansa okunabilir ama muhakkak okunması gereken bir kitap değil.
konuşma dili çok yapay. hem kazı ekibi hem de halk arasında geçen konuşmalar çok plastik duruyor. o yüzden gerçekten o yöredeymiş gibi hissettirmedi bana. araya bir "lo" sokuşturunca olmuyor maalesef. ahmet ümit istanbul romanları yazmada daha başarılı sanırım. yazıtların dili de o gerçeklik duygusunu vermiyor. hikaye ve kurgu güzel ama yazar katili son ana kadar tahmin etmeyelim diye çok kasmış. bence katilin hikayesi çok yavan. katil kim olursa o hikayeyinin 3-5 cümlesini değiştirip uyarlayabilirdi. olmamış diyor ve ahmet ümit'in o güzel hatırı için 6 veriyorum.
Istanbul disinda gecen olaylarda yazarin kalemini guclu bulmuyorum.konu guzeldi ama romanin tamaminda suren bir heyecan yakalayamadim.
Büyük bir umutla başladığım adı beni çeken bir kitaptı.Başlarda yazarın üslubunun güzel olduğunu fark ettim.Bu beni devam etmeye iten bir sebepti.Okudukça da merak ettim.Ama kitap ilerledikçe sıkıldım.Okurken bana haz veren edebi bir eser olmamasının yanı sıra sadece merak ettiğim için okuduğum kitapları beğenmediğimi fark ettim.Bir kitap akıcı, sade, sıradışı, üslubu güzel olduğu için okunur.Bunlar olmadığında devreye kurgu girer.Kitabın dili güzel olmasına rağmen kurgu çok yetersiz hatta bazı bölümlerde mantıksızdı.Amaç sadece kitabın sonuna kadar katil tahmin edilemesin, sonunda merak ettireyim.Yazarın hakkını yememek gerek ki ilk 250 sayfada katil tahmin edilemiyor.Lakin ilerledikçe tahmin edilebilir bir duruma geliyor. Araya sıkıştırılan tadı damakta kalan Patasana bölümü çok güzeldi.Kitap bölüm bölümdü ve her bölümün sonundaki cümle diğer bölümün başlangıç cümlesiydi.Çok hoş küçücük bir ayrıntıydı. Bence bu kitabın hem en güzel hem de en yetersiz olan yanı kurgusuydu.Çok yaratıcı bir konu seçilmiş olsa da kurgu eksik kalmış.Katili merak ettireyim derken eksiklikler bırakılmış bir kitaptı. Hep yermiş gibi olmayayım güzeldi hoştu en önemlisi farklıydı...
Zamanda yolculuk, aşk, nefret, düşmanlık, kardeşlik, gerçekler...
İlk dönem Anadolu tarihi ile günümüz Türkiye'sinin sorunları arasında başarılı geçişler bulunan ,cinayet teması ile insan ilişkilerini sorgulayan yoğun miktarda tarih ihtiva eden bir eser ,Patasana...
harika bir kitaptı. hiç tahmin etmediğim kişi katil çıktı kesinlikle tavsiye ederim.
Her zaman ki Ahmet Ümit tadı vardı diyebilirim.Kurgu ve anlatım yönünden başarılı bulsam da karakter ve sonu itibariyle zayıf kalmış.Buna karşın sürükleyici bir kitaptı.Ahmet ÜMİT hayranı olarak yine de beğendim.
Ben zalimler çağında yaşayan bir alçaktım sözleriyle başlayan bu kitap beni ilk anda kitaba tutulmamı sağladı. Sonu da başı kadar güzel olan bu kitabın sonunda yine Ahmet Ümit'in diğer kitapları gibi hiç ummadığım şekilde bitti. Bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum.
http://ipeksi-kitaplarvesozler.blogspot.com.tr/2014/04/patasana-ahmet-umit.html
Arkeolojiye merakım sebebiyle okuduğum kitap.Sıra sıra gelen yazıtlar dili ile o döneme aitmiş gibi gelmiyor ama genel olarak güzeldi;)
'kadın karakter' yazmayı grangé'ye yakıştıramadıysam ( ölü ruhlar ormanı) maalesef Ahmet ümit dede yakıştıramadım... kadın karakter dışında, işlenenen cinayetler, ermeni ve kürt sorununa parmak basmalar. ve müthiş kurgu.. ama kadın karakter olmamış kadın karakter değil de erkek karakter olabilirdi.. maalesef bu kitap bir 'Beyoğlu rapsodisi' 'kavim' 'kukla' 'bab-ı esrar' kadar güzel değil.. bu üç kitapta bulduğum lezzeti nedense patasana da bulamadım! patasana bence en iyisi değil...
Başarılı ...Ülkemizde polisiye roman denilince akla ilk gelen isim...
Polisiyenin heyecanından daha çok; Anadolu'nun saklı tarihini ve güzelliklerini, aşkı, sokırımların varlığı/yokluğunu konu alan sürükleyici bir kitaptı.
