Deliduman

kendini gayet lezzetle okutan emrah serbes romanı. "ya, sonuçta o da gezi yazmış işte" diyenlere fevkalade sinir olmaktayım. ulan sonuçta adam gezinin kalbinin içindeydi, tamam bir araba andaval da (pek çoğu adımlarını bile atmadan hem de) gezi hikayesi yazdı da burada bu adamın gösterdiği samimiyete bir nebze omuz vermek lazım. bir de adam geziyi" tapılası yaratıkların efsanevi sevimli ayıcıklar ülkesi" lezzetinde yazmamış, en başından itibaren s.çarım lan sizin direnişinize diyen bir genconun gözlerinden yazmış, bence tüm kitabın en iyi ters bakışı bu. bir de, hikayenin en büyük adamı özer abi, başlı başına yazılası bir karakter, bir sinema karakteri, bir jön, bir büyük abimiz, unutulup geçilmez dileriz...

Kitap, Gezi olaylarini anlatmiyor, anlatilan hikaye, Gezi olaylarinin bir parcasi oluyor. Kitap, Michael Jackson"i da anlatmiyor, ama Michael Jackson burda da bir idol olmaya devam ediyor. Caglar"in kufurlu konusmalari beni ona yakinlastirdi:). Once, ne cok reklamini yapmis onun bunun derken, ilerleyen sayfalarda, gunluk hayatin akisini cok guzel hissettirdi bana tanidik markalar ve dukkanlar... Kara mizah da var, Turkiye nin siyaseti ile inceden kafa bulma da var. Her zaman kenarda kalanlarin ama susmayip isyan edenlerin romani...Ben begendim:)

Zoraki yazılmış bir kitap.

Emrah Serbes yine farklı dili ve olayları ile sizi hikayenin içerisine çekiyor. Olayların yakın tarihten herkesin bildiği gezi olaylarında geçmesi, olayları anlama ve kavrama açısından çok önemli. Ayrıca abi kardeş arasındaki o güzel ilişki de çok güzel anlatılmış.

Emrah serbes in okuduğum ilk kitabı ve değer diyorum. Dili özgün ve doğaldı Hakan Günday tarzını andırdı bana açıkçası... Gelelim kitap yorumuna; Çağlar İyice, 17 yaşında ilçe belediye başkanının yiğeni 9 yaşında Çiğdem diye kız kardeşi var ve hayatı sadece kardeşinden ibaret. Benimde hayatım kardeşimden ibaret olduğu için okurken kendimle özdeştirdim Çağları, onun yerinde olsaydım bende aynı şeyleri yapardım. Olayın aslı yetenek yarışmasına katılan kardeşi Çiğdemin meşhur olma hayali ve bunun için yaptıkları ile başlıyor. Yetenek yarışması düzenlendiği sıralara denk gelen Gezi parkı olaylarının yaşamlarına yansımaları da anlatılıyor. Yaşadıkları ilçeden Gezi parkına uzanan olaylar okuyucuları bekliyor. Kimi zaman içiniz eziliyor okurken kimi zamanda bir tebessüm beliriyor yüzünüzde her duygudan biraz bulunuyordu bence. Anlatımda argo ve küfürlerde mevcut okuyacaklara ufak bir bilgi ama doğal duruyordu aslında 17 yaşındaki bir gencin gözünden hayata bakıyoruz çünkü. Ben herkese tavsiye ediyorum çok beğendim.

Behzat Ç. leri okuduktan sonra başlarda pek Emrah Serbes tarzı değil gibi gelmişti. Hikaye ilerleyip dallanıp budaklandıkça Emrah Serbes'in akıcılığı ve samimiliği kendini gösteriyor. Çürümeye başlamış hatta çürümüş bir aile yapısını içinden inceleme imkanı veriyor. Ayrıca ebeveyn-çocuk ilişkilerindeki kabul-red gibi kuramsal kavramları ve bunların çocuk üzerindeki etkilerini de hikaye aralarında yakalamadım değil. Bir Behzat değil tabiki.

ilk kez Emrah Serbes kitabı okudum. Ortalama bir kitaptı bence.

Emrah Serbes; Gezi Parkı olaylarının hemen arkasından özgürlük arayışındaki gençleri konu alan bir kitap yazacağını söylemişti algılar o yönde olsa da kitap Gezi Parkı Direnişi hikayesini anlatmıyor. Gezi parkı sadece kurgunun bir parçası. Kitapta kopuk bir aile düzeni içindeki Çağlar karakteri Salinger’in Çavdar Tarlasındaki Çocuklar kitabındaki Holden’a benziyor. Serbes bu kitaptan bayağı etkilenmiş olacak ki bende bir Holden çıkarayım demiş :) Yazar; eleştirisel çizgisini gerek edebi bir dille gerekse yer yer argo kelimelerle anlatsa da biz onu senaristliğini yaptığı Behzat Ç. Dizisinin diyaloglarından tanırız. Aynı üslup ve başarı kitabında da hakim. Televizyonlardaki yetenek yarışmalarından, evlilik programlarına, adam kayırmacılıktan, rant sağlamaya her şey var. Tabi bunu ailemizden biri gibi olan 17 yaşında bir çocuk yapınca tepkiler daha anlaşılır bir dil haline geliyor. Özellikle bir domates hikayesi vardır ki ; “Baktın manavlık seni kepaze ediyor, çünkü domates tartarken araya iki tane çürük domates sokuşturmadan edemiyorsun, o zaman neden böyle bir şey yapıyorum diye sormalısın kendine. Derin bir nefes alıp o iki tane kodumun çürük domatesini araya sıkıştırmadan niçin duramadığını düşünmelisin. o iki tane çürük domatesi araya sokuşturamayınca kendini çok mu çaresiz hissediyorsun? Uykuların mı kaçıyor, boğulacak gibi mi oluyorsun, tükenmişlik sendromuna mı giriyorsun o iki tane çürük domates araya sokuşmayınca? Bütün dünyayı önüne de serseler o iki tane çürük domatesi araya sokuşturamadıktan sonra bir anlamı yok mu? “ Sonunu söylemeyeyim ama kahramanlarımız amaca giden yolda büyüyorlar, olgunlaşıyorlar. Kitapta karakterler ve anlatım birbirini şekillendiriyor. Orada bir kardeş sevgisi var ki görülmeye değer. Böyle bir hayranlık olamaz. Sırf bu yüzden okunur kitap. Kitaptan altını çizdiklerim: - “Her insanın mayasında bir parça kepazelik vardır, mühim olan o kepazeliği ortya çıkaracak işlerden uzak durmaktır.” - İnsanların çoğu yeteneksizdir. Öyle olmasa yeteneğin ne anlamı kalırdı ki zaten.” - "Kıyamet yakın mı diyorsun? Iyi de bizim kıyamete ihtiyacımız yok ki Allah'ım! Temelinden sarsılıp yıkılmamış neyimiz kaldı ki bugün elimizde, daha başımıza neyi yıkacaksın? En azından bizim için, Türkiye açısından söylüyorum yani, çevreyi biraz daraltırsak, fakir kalmış ruhların ülkesi. Bizim için kopardığın kıyametle Danimarka'da kopardığın kıyamet aynı mı olacak şimdi? İsviçre'yi yıkarken bizi de mi yıkacaksın? Almanya'yı, Fransa'yı döverken bize de mi tekme tokat dalacaksın? Bu mu ilahi adaletin! Tamam, ahlak da onlarda kalsın, teknik de, ama böyle de çok güçlü olmadılar mı? Bize de biraz ruh takviyesi yap o zaman. Dostoyevski'nin ruhunu bağışla bize. Bize Dostoyevski'nin ruhunu gönder, bir de Rusça çevirmen. Ondan evvel kıyameti koparırsan eğer uluslararası konjonktür açısından büyük haksızlık olur." - “Genellikle kötücül insanlar başkalarının yaptığı kötülüğün hemen farkına varırlar. Ellerine fırsat geçmediği için kötülük yapamadıklarından, başkalarının yaptığı kötülükleri en ağır şekilde yargılayanlar da onlar olur. - “İnsan ayrılınca değil, yeniden kavuşma ümitleri tükenince yıkılır. o zaman hayat son zerresine kadar kocaman bir can sıkıntısına dönüşür” - “Kendi içimizde sessiz ve korkunç mücadeleler vermiştik, kendi iç savaşlarımızın gazisiydik hepimiz, kendimize yenilip kabul etmiştik kendimizi ve kendimize boyun eğmiştik ve şimdi hiç kimseye boyun eğmeyecektik!”

17 yaşındaki bir çocuğun gözünden Gezi Direnişi'ni ve etkilediği insanları anlatan, oldukça sürükleyici bir kitap.

Saçma sapan bir kitap. Ne mantık var ne edebiyat. Gezi olayları hakkında kitap yazayım da satışı çok olsun, istemiş belli ki yazar. Yoksa bunu kitap diye önümüze koyması pek akıl karı değil. Emrah Serbes'in okuduğum tek kitabı. Birinden ödünç aldığıma sevindim. Zira para vermeye değmez. Umarım diğer kitapları da böyle değildir ki ben hiç merak etmiyorum. Elime düşerse okuyabilirim. O kadar.

Bu adam neyin kafasını yaşıyor:)

Zorlama !

yorum yapmaya bile degmez kendisini bukowski sanıyor yazar baştan sona küfür olan bır romanın edebi degerı nekadar olabilirki

"sıra ne zaman mutluluğa gelecek ya da iyiliğe ve adalete?" kitap elimde su gibi aktı gitti..

Emrah Serbes'in kendine özgü dili, anlatımı ile akıp giden kitapta olaylar kopuk olarak ilerlese de sonunu merak etmeden edemiyor insan. O dili sevenler altını çizecek çok cümle bulacaklardır kitapta. Öyle çok ahım şahım olmasa güzel kitap, şiddetle tavsiye ederim.

Kitabın sonunda ortalarında yakaladığım ivmeyi yakalayamadım. Sonu havada kalmış gibiydi.

Ne kadar cok konuşuyorsun Çağlar iyice :)) Bazen fazla kalabalık gibi gelsede Emrah Serbest Okumaktan keyif aldım:)

Emrah Serbes'in okuduğum ilk kitabı oldu Deliduman. Yalnız hiç ummadığım bir şekilde etkiledi beni. Başlarda biraz ağır ilerlese de bir yerden sonra hikaye ilginç bir yöne kaydı ve o kadar içine aldı ki, yazarın samimi tavrının da etkisiyle bir ara karakterlerin gerçek olup olmadığını bile düşündüm ciddi ciddi.

fiyasko

Yazari bu kitapla tanidim.. Cok ovgu alinca okunacaklar listeme eklemistim.. Siyasi gondermeleri anlatim dili cok hosuma gitti. Parti isimlerine degisik adlandirmalari ve mizahi anlatimi kahkaha attirdi yer yer..Ailenin ve cocuklugun onemini de cok guzel hissetirmis. Yazarin diger kitaplarini da inceleyecegim.

Parti,kurum isimleri yaratıcı bazı yerleri gerçekten gülümseyere okudum ama çok beğenmedim. Emrah Serbes evet, ergen hikayeleri hayır!

Beklediğim kadar güzel bir roman değildi açıkçası alelacele yazılmış gibi geldi bana. Fakat altını çizeceğimiz kelimeler var o yüzden yinede okunmaya değer görüyorum.

#deliduman / Emrah Serbes #kitap i için blogumdaki yorumum http://tayfunsurucu.wordpress.com/201...

Serbes dilini seven herkesin şiddetle okuması gereken, arkasına Gezi'yi alıp güzel bir hava yakalayan Deliduman, sıkmadan, sonuna kadar götürüyor.

Hayatla ilgili tespitlerine ve mizahi üslubuna bayıldım. Okuyun!! 😊